Zmiana powszechnego funkcjonowania po chorobie, urazie albo dłuższym leczeniu na prawdę bardzo często wymaga implementacji wielu wycinków życia. Oprócz działań związanych ze stanem zdrowia znaczenie może mieć też powrót do aktywności społecznej, kontaktów z innymi osobami oraz samodzielności w wykonywaniu zwykłych czynności. Rehabilitacja społeczna obejmuje działania, które koncentrują się na ułatwianiu uczestnictwa w życiu rodzinnym, zawodowym i społecznym.

W praktyce nie ogranicza się tylko do ćwiczeń czy terapii, niemniej jednak tyczy się też nauki radzenia sobie ze zmianami, które pojawiają się po przebytych problemach zdrowotnych.

Proces powrotu do większej samodzielności może wyglądać różnie w współzależności od wieku, sposobności organizmu oraz indywidualnej sytuacji danej osoby. Zdarza się, że największym wyzwaniem jest ponowne przyzwyczajenie się do codziennego rytmu, innym razem barierą mogą być ograniczenia ruchowe, zmęczenie lub trudności w kontaktach z otoczeniem. W takich wypadkach istotne jest stopniowe dostosowywanie celów i uwzględnianie aktualnych sposobności. Zbyt szybkie zwiększanie zakresu aktywności może powodować przeładowanie, dlatego planowanie kolejnych etapów musi uwzględniać realne potrzeby i ograniczenia.

W ramach różnorakich form wsparcia wykorzystywane są między innymi sanatoria i turnusy rehabilitacyjne, które łączą konkretny program usprawniania z czasem przeznaczonym na odpoczynek i konwersję powszechnego środowiska. Ich przebieg może obejmować zajęcia terapeutyczne, konsultacje a także aktywności dostosowane do stanu zdrowia uczestników. Wybór odpowiedniej formy pobytu zależy w głównej mierze od rodzaju schorzenia, założeń medycznych a także zakresu potrzebnej pomocy. Nie każdy program będzie odpowiedni dla każdej osoby, dlatego znaczenie ma wcześniejsze określenie celu i sposobów udziału w konkretnych zajęciach.

Szczególnego podejścia mogą wymagać osoby po intensywnym leczeniu chorób krwi i układu odpornościowego. Sanatoria dla pacjentów hematologicznych uwzględniają specyfikę tej grupy, ponieważ powrót do aktywności po terapii może przebiegać etapami i wymagać większej ostrożności przy planowaniu codziennych zajęć. W takich przypadkach zwraca się uwagę nie tylko i wyłącznie na sprawność fizyczną, niemniej jednak również na kondycję psychiczną, sposobność kontaktu z innymi osobami a także stopniowe odzyskiwanie pewności w samodzielnym funkcjonowaniu. Organizacja wsparcia po leczeniu jest procesem zależnym od wielu czynników, a jego przebieg może różnić się dosłownie u osób z podobnym rozpoznaniem.

Sprawdź: rehabilitacja społeczna.