Zmiana zwyczajnego funkcjonowania po chorobie, urazie lub dłuższym leczeniu na prawdę często wymaga dostosowania wielu sekcji życia. Poza działań związanych ze stanem zdrowia znaczenie może mieć także powrót do aktywności społecznej, kontaktów z innymi osobami a także samodzielności w wykonywaniu zwykłych czynności. Rehabilitacja społeczna obejmuje działania, które koncentrują się na ułatwianiu uczestnictwa w życiu rodzinnym, zawodowym i społecznym.

W praktyce nie ogranicza się wyłącznie do ćwiczeń czy terapii, niemniej jednak tyczy się również nauki radzenia sobie ze zmianami, które ukazują się po przebytych problemach zdrowotnych.

Proces powrotu do większej samodzielności może wyglądać różnie w zależności od wieku, sposobności organizmu oraz indywidualnej sytuacji danej osoby. W pewnych przypadkach największym wyzwaniem jest ponowne przyzwyczajenie się do zwyczajnego rytmu, innym razem barierą mogą być ograniczenia ruchowe, zmęczenie lub trudności w kontaktach z otoczeniem. W takich wypadkach ważne jest stopniowe dostosowywanie celów i uwzględnianie aktualnych możliwości. Zbyt szybkie zwiększanie zakresu aktywności może powodować przeładowanie, dlatego planowanie kolejnych etapów powinno uwzględniać realne potrzeby i ograniczenia.

W ramach różnorakich form wsparcia wykorzystywane są w głównej mierze sanatoria i turnusy rehabilitacyjne, które łączą dany program usprawniania z w pewnych przypadkach przeznaczonym na odpoczynek i przemianę zwyczajnego środowiska. Ich przebieg może obejmować zajęcia terapeutyczne, konsultacje a także aktywności dostosowane do stanu zdrowia uczestników. Wybór stosownej formy pobytu zależy w głównej mierze od rodzaju schorzenia, zaleceń medycznych oraz zakresu potrzebnej pomocy. Nie każdy program będzie dobry dla każdej osoby, dlatego znaczenie ma wcześniejsze określenie celu i możliwości udziału w konkretnych zajęciach.

Szczególnego podejścia mogą wymagać osoby po intensywnym leczeniu chorób krwi i układu odpornościowego. Sanatoria dla pacjentów hematologicznych uwzględniają specyfikę tej grupy, ponieważ powrót do aktywności po terapii może przebiegać etapami i wymagać większej ostrożności przy planowaniu codziennych zajęć. W takich okolicznościach zwraca się uwagę nie tylko i wyłącznie na sprawność fizyczną, ale też na kondycję psychiczną, możliwość kontaktu z innymi osobami a także stopniowe odzyskiwanie pewności w samodzielnym funkcjonowaniu. Organizacja wsparcia po leczeniu jest procesem zależnym od wielu czynników, a jego przebieg może różnić się nawet u osób z podobnym rozpoznaniem.

Zobacz: rehabilitacja społeczna.